Ο «ανώνυμος» ήρωας του Πολυτεχνείου Αποστόλης Αρβανίτης, περιγράφει στο IONION FM, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, που έζησε πριν 53 χρόνια στο Πολυτεχνείο
Έκτακτη εκπομπή μνήμης για την 53η επέτειο του Πολυτεχνείου σήμερα στο IONION FM, με την δημοσιογράφο Χριστίνα Λευκαδίτη Καραγιάννη. Ένας από τους καλεσμένους, ο κ. Αποστόλης Αρβανίτης έδωσε τη δική του μαρτυρία για εκείνη την ημέρα και με πολλές λεπτομέρειες περιέγραψε την κατάσταση που βίωσε τις μαύρες εκείνες ημέρες του Πολυτεχνείου.
Σε ηλικία 19 χρονών, φοιτητής της σχολής ηλεκτρονικών τότε, και όπως είπε ο κόσμος άκουγε τον σταθμό του Πολυτεχνείου που μετέδιδε συνθήματα “Ψωμί, Παιδεία Ελευθερία”, “Κάτω οι Αμερικάνοι” κ.α.
Όπως περιέγραψε… “Ανήμερα ήμουν στο Πολυτεχνείο, και στους γύρω δρόμους άρχισαν να χτυπάνε τον κόσμο με αύρες κι έριχναν καπνογόνα. Ο κόσμος δεν φαινόταν από τα καπνογόνα κι υπήρχαν άνθρωποι πεσμένοι κάτω με αίματα. Πήραμε μια κοπέλα και την πήγαμε στο πρώτο βοηθειών και έπειτα γυρίσαμε πίσω, η ώρα 11, ό,τι μπορούσαμε να βοηθήσουμε. Ο κόσμος ήταν κατά χιλιάδες. Είχαμε συνειδητοποιήσει σαν παιδιά τί ήταν η Χούντα, γύρω μας αστυνομικοί και χαφιέδες. Το βράδυ ακούσαμε στο σταθμό: “Στρατιώτες είμαστε αδέρφια, μην πυροβολείτε. Όταν μπήκε το τανκ, ήταν πολύς κόσμος στην πόρτα του Πολυτεχνείου. Ο πρώτος που έπεσε ήταν ο Μουστακλής. Εκεί ήταν και το χαφιεδότσουρμο της Χούντας, ξέραμε τις φάτσες τους, τους σκυθρωπούς ανθρώπους με τις καμπαρντίνες και το πρωτοπαλίκαρο ο Ντερτιλής σήκωσε το περίστροφο μπροστά στο παλικάρι τον Διομήδη Κομνηνό και τον σκότωσε εν ψυχρώ. Στις 10 το πρωί την άλλη μέρα βρέθηκα στο Πολυτεχνείο μαζί με τον αδερφό μου και τον φίλο μου Πασχαλίδη και μαζί με άλλους φοιτητές σηκώσαμε ένα οδόφραγμα, με τούβλα από μια πολυκατοικία που ανοικοδομούσαν, ώστε να μην περνάνε οι αύρες από το Πολυτεχνείο ως την πλατεία Αμερικής. Εκεί βλέπαμε τρόλεϊ καμένα, αυτοκίνητα αναποδογυρισμένα. Οι αστυνομικοί άρχισαν να ρίχνουν σφαίρες κι έσπρωξα τον αδερφό μου στο στενό επί της Αγαθουπόλεως και Πατησίων. Πήγα να κάνω ένα βήμα με τα χέρια ψηλά και “κάηκε” όλο μου το σώμα. Με διαπέρασαν τρεις σφαίρες η μία πέρασε από την αορτή της καρδιάς και η άλλη στην κοιλιακή χώρα και με μετέφεραν τα παιδιά με έναν δημοσιογράφο στο Πρώτο Βοηθειών και μετά με διακόμισαν στο νοσοκομείο Γεννηματά (το τότε Γενικό Κρατικό). Ήμουν πολύ βαριά τραυματισμένος κι όταν με κατέβασαν από το φορείο μια νοσοκόμα με άρπαξε αμέσως, γιατί ένας αστυνομικός σήκωσε το κλομπ να μ’ αποτελειώσει και κατόπιν με μετέφεραν στο Αρεταίειο και με έβαλαν απευθείας στην εντατική. Δίπλα μου ήταν ένας δικηγόρος, Παντελεάκης, πολύ βαρύτερα τραυματισμένος από τανκ που βρισκόταν στην πλατεία Κάνιγγος. Στάθηκα τυχερός, γιατί ήρθε ο Πρύτανης και με έβαλαν μαζί με τον δικηγόρο στο Αρεταίειο, όπου έμεινα 15 μέρες. Μου έκανε κάθε δεύτερη μέρα εγχειρήσεις ο Κυριάκος Κυριακού. Όλη η κοιλιά μου είχε γίνει “ένα δέσιμο”.”
Ο κύριος Αποστόλης Αρβανίτης δήλωσε επίσης:
“Ούτε σε κόμματα ήμουν ούτε πουθενά. Αυτό που λένε ότι ούτε νεκροί υπήρχαν ούτε τίποτα, είναι ένα μεγάλο ψέμα. Μπαίνοντας στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, υπάρχει μια καταπακτή κι εκεί μέσα βρήκαμε πτώματα και τα κουβαλήσαμε με φορτηγά και καθαρίσαμε με μάνικες να μη φαίνεται τίποτα.”
Αργότερα, ο Τσεβάς, ο εισαγγελέας τους κάλεσε να καταθέσουν και ήταν πολιτικός ενάγων στη δίκη της Χούντας στον Κορυδαλλό, ένας τόμος 300 φύλλα και παραπάνω. “Ήμασταν τραυματίες περίπου 100-150 άτομα και γύρω γύρω όλοι αυτοί οι εγκληματίες”, που σκότωσαν τόσα παιδιά και βγήκαν και μας λένε ότι δεν έγινε τίποτα τότε. “Σήκωσα την μπλούζα μου μπροστά στον γενικό διευθυντή της αστυνομίας τον Χρηστολουκά και του είπα, αυτή η κοιλιά που είναι τρύπια από τι είναι;”
“Δώσαμε τόσο αίμα”, είπε με σπασμένη φωνή ο κύριος Αρβανίτης, “να ποτίσει το δέντρο της δημοκρατίας, της ελευθερίας, να ζήσει ο κόσμος καλύτερα και αυτοί θέλουν να καθηλώσουν το Πολυτεχνείο. Σήμερα ο Άδωνις Γεωργιάδης είπε ότι δεν υπάρχουν νεκροί! Ο ελληνικός λαός έδωσε αίμα πολύ για να περνάνε τα παιδιά του και τα εγγόνια του καλύτερες μέρες.
«Υπήρχε ένα εκατομμύριο κόσμος. Δεν θέλουν αυτό τον κόσμο να υπάρχει. Να σβήσει θέλουν, το Πολυτεχνείο. Αλλά αυτό δείχνει το φως και τη δύναμη του λαού. Δεν γίνεται κάτι τόσο δυνατό όταν δεν υπάρχει κάτι τόσο άσχημο πίσω. Όλοι κατά χιλιάδες ήταν γύρω από το Πολυτεχνείο».
«Ευτυχώς είχα γνωρίσει μια κοπέλα εκεί, που μου συμπαραστάθηκε τόσο και μαζί κάναμε τρία παιδιά και εγγόνια».
