Απαράδεκτες οι δηλώσεις Σουφλιά κατά του ΣτΕ

«Η πρόσφατη νέα επίθεση του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιά κατά του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) αποτελεί απαράδεκτη απόπειρα παρέμβασης στην αποστολή και λειτουργία της Δικαιοσύνης στη χώρα μας». Με αυτή τη δήλωση του Διευθυντή του WWF Ελλάς, Δημήτρη Καραβέλλα, η διεθνής περιβαλλοντική οργάνωση καταδικάζει οποιεσδήποτε προσπάθειες δυσφήμισης και εν τέλει φίμωσης της Δικαιοσύνης με πολιτικές δηλώσεις που στερούνται οποιαδήποτε τεκμηρίωσης.

Αυτή η προφανής αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας και του θεσμικού ρόλου της Δικαιοσύνης παραγνωρίζει τη σημασία του Συμβουλίου της Επικρατείας, δηλαδή του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, το οποίο καλείται να ερμηνεύσει το Σύνταγμα και τους νόμους σε μια χώρα που αρνείται πεισματικά να τους εφαρμόσει. Όπως καταδεικνύει έκθεση που θα ανακοινώσει το WWF Ελλάς την ερχόμενη εβδομάδα για την κατάσταση εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στη χώρα μας, το ΣτΕ συχνά καλείται να παίξει το ρόλο του χωροτάκτη και του πολεοδόμου, ελλείψει εθνικής χωροταξικής και πολεοδομικής πολιτικής και σχεδιασμού. Μέσα από κομβικής σημασίας αποφάσεις του το ΣτΕ έχει αναδειχθεί σε έναν από τους ελάχιστους εγγυητές για το περιβάλλον, καθώς «βάζει φρένο» σε έργα που είναι κακοσχεδιασμένα ή και παράλογα, όπως η εκτροπή του ποταμού Αχελώου. Παράλληλα, το ΣτΕ σε πολλές περιπτώσεις, όπως η ολοκλήρωση του δασολογίου και του χωροταξικού σχεδιασμού, δείχνει το δρόμο στην Πολιτεία για υλοποίηση των υποχρεώσεών της για προστασία του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής.

Θυμίζουμε ότι ανάλογη και εξίσου απαράδεκτη κριτική έχει ασκηθεί και στο παρελθόν κατά του ΣτΕ από προηγούμενους υπουργούς, όπως ο Κ. Λαλιώτης και ο Ε. Βενιζέλος.

Η επίθεση του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κατά του ΣτΕ δεν δείχνει ότι «οι δικαστικοί λειτουργοί δε δέχονται να τους ασκείται κριτική», αλλά μάλλον ότι η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ θεωρεί ότι θα πρέπει να βρίσκεται στο απυρόβλητο. Η επίκληση δε του «δημόσιου συμφέροντος» ως κινήτρου για την άσκηση αυτής της απαράδεκτης κριτικής, δείχνει τουλάχιστον υπεροπτική αντίληψη, καθώς προστάτης του δημόσιου συμφέροντος δεν είναι μόνο η πολιτική ηγεσία αλλά και η Δικαιοσύνη.