ΤΟΜΕΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Βρυξέλλες, 26 Ιανουαρίου 2005

Παρέμβαση του Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Μπεγλίτη στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη Μέση Ανατολή



Τι θέλουν τελικά οι Παλαιστίνιοι;
Μέχρι πρόσφατα πολλοί στη διεθνή κοινότητα έθεταν αυτό το ερώτημα αποκλειστικά προς την πλευρά των Παλαιστινίων.
Στις προεδρικές εκλογές, ο Παλαιστινιακός λαός με τη μαζική του συμμετοχή και την εκλογή του Mahmoud Abbas, κάτω από σκληρές συνθήκες κατοχής του Ισραηλινού στρατού, έδωσε μια καθαρή απάντηση.
Ψήφισαν για ένα ειρηνικό μέλλον, για το δικαίωμα να έχουν ένα ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, που θα συμβιώνει δίπλα στο Ισραήλ, σε συνθήκες ασφάλειας.
Οι εκλογές στην Παλαιστίνη ήταν ένα μήνυμα ειρήνης.
Έχουμε, ως Ευρωπαϊκή Ένωση, την ιστορική ευθύνη να το ακούσουμε και να το μετασχηματίσουμε, σε πρωτοβουλίες για την επανέναρξη της ειρηνευτικής διαδικασίας, στη βάση του "οδικού χάρτη".
Σήμερα πρέπει να απευθύνουμε τα ερωτήματά μας στην Κυβέρνηση του κ. Sharon και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θέλει πραγματικά ο Πρόεδρος Bush να αλλάξει τώρα την αμερικανική στάση στο Μεσανατολικό;
Θέλει πραγματικά ο κ. Sharon να δεσμευθεί στο πλαίσιο του "οδικού χάρτη", για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με τελικό στόχο τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους;
Μόνο εφόσον ενταχθεί στο πλαίσιο του οδικού χάρτη και χωρίς νέους όρους και προϋποθέσεις για τους Παλαιστινίους μπορεί να χαρακτηρισθεί ως θετική, η απόφαση του Ισραήλ για την αποχώρηση από τη λωρίδα της Γάζας.

Κύριε Πρόεδρε,

Τα τελευταία 4 χρόνια η οικονομική και κοινωνική κατάσταση του Παλαιστινιακού λαού έχει δραματικά χειροτερεύσει. Όπως αποδεικνύει η τελευταία έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας , το 47% των Παλαιστινίων ζει σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας.600.000 Παλαιστίνιοι ζουν με 1,5 δολάρια την ημέρα.
Το 37% των νέων Παλαιστινίων είναι άνεργοι. Έχουν καταστραφεί ο παραγωγικός και ο αγροτικός ιστός.
Εάν η διεθνής κοινότητα, ο ΟΗΕ και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αναλάβουν άμεσα πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση αυτής της δραματικής, κοινωνικής και ανθρωπιστικής κατάστασης, που είναι αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης κατοχής, η ελπίδα της ειρήνης γρήγορα θα εξανεμιστεί. Γιατί εκεί βρίσκονται ουσιαστικά οι ρίζες του Μεσανατολικού προβλήματος.
Όπως υπήρξε η διεθνής κινητοποίηση για την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών στη Ν.Α. Ασία, έτσι θα πρέπει να συγκληθεί και στην περίπτωση της Παλαιστίνης διεθνής διάσκεψη για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση.
Οι διεθνείς Οργανισμοί να προχωρήσουν στη χορήγηση γενναίας χρηματοδοτικής βοήθειας.
Εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την ανθρώπινη δυστυχία και εξαθλίωση που τροφοδοτούν τις τυφλές πράξεις τρομοκρατίας και τον ακραίο φονταμανταλισμό, τότε τα μόνα αποτελεσματικά όπλα είναι η δημοκρατία, η εκπαίδευση, η οικονομική ανάπτυξη, η κοινωνική ευημερία, η ενίσχυση της Κοινωνίας των Πολιτών, η απασχόληση των νέων , η υπεράσπιση της ελπίδας, που γέννησαν οι εκλογές στην Παλαιστίνη, η άρση της στρατιωτικής κατοχής και του αποκλεισμού των Παλαιστινιακών εδαφών.
Ένας μεγάλος Παλαιστίνιος ποιητής ,ο Mahmoud Darwich,έγραψε σε ένα ποίημά του: -"Si je meurs avant toi, je te confie l' impossible!
Je demande: Est-il lointain? Il répond: A distance d'une génération."
Πολλές γενιές Παλαιστινίων χάθηκαν παλεύοντας για το αδύνατο: για την ειρήνη και για ένα δημοκρατικό κράτος.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε ,ως Διεθνής Κοινότητα, να χαθεί μια ακόμη γενιά."